PAINFUL LOVE

Ember burning gold with sweetness
Myriad angels bear
Imbued with a heart of kindness
Radiant maiden fair
Adored by a heart so pure

Sought by a love to endure
Amber of joyful memories
Memories of joyful pain
Pain of empailing melodies
Awakened harmonies in the rain
Nourished by a caring whispher

Imprinted on a false laughter
Lured in a heart so tender
Undying... hurting forever


did you see the hidden message?

By the way this was written by a fan . Lol

ANGHEL DELA GUARDIA

"Alam ko dadating din ang panahon na muling magbubunggo ang landas naming dalawa... at kapag dumating ang pagkakataong iyon, hindi na uli ako makapapayag na iwanan nya..."

Halos lahat naman tayo dito siguro ay naranasan ng MAGMAHAL. Pagmamahal sa Diyos, pamilya, kaibigan, walang kamatayang CRUSH, kapitbahay, fishball vendors, guro at marami pang iba.  Pero sa lahat ng taong minahal mo, nakita mo na ba yung taong nilaan ng Panginoon para sa'yo? Yung taong makakasama mo habang buhay sa masasaya at malulungkot na pagkakataon? Yung taong magiging kahati ng buong pagkatao mo? Ako kasi nakita ko na sya... kaso bigla syang nawala.

8 years ago noong una ko syang makita. Hindi ko inaasahang ganoon nalang kalalalim ang gagawin nyang marka sa puso ko habang pinagmamasdan ang walang kalaman laman nyang katawan, ang maluwag na damit na nagbibigay sakanya ng hindi kaaya ayang kaanyuan, ang kanyang malasuper sayan na muka dala ng kanyang buhok na kasing taas siguro ng Mt. Taal, at ang kanyang mga mata na animo ay maliliwanag na bituin sa kalangitan. 

Hindi ko inakalang magiging malapit kami sa isa't isa. May pagka mahangin kasi ang awra nya at madalas kung mapagalitan ng aming mga guro. Pero bilib din naman ako sa ginawa nyang pagpapapansin araw - araw para lang makalapit sa akin. Andyan ang hilain nya ang buhok ko, batuhin ako ng mga binilog bilog na papel at ang parating pang aasar sa akin ng "Aling Rosa" - na syang pangalan ng aking tyahin na kumupkop sa akin. Nabubwisit ako tuwing ginagawa nya iyon. Isang araw, napagtatanto ko na nagkakalapit na kaming dalawa . Paminsan minsan ay nagagawa ko ng sumasagot sa bawat pangaasar nya. "TUKMOL" - yan ang kadalasang tawag ko sakanya. Sa mga pagkakataon namang may mga kamagaral akong bumubully sa akin ay lagi syang andyan para ipagtanggol ako.

Hanggang sa nagtagumpay na nga sya,hindi  nalang  namin namalayan na naging kumportable na kami at kalaunan ay tuluyan na ngang nagkahulugan ng damdamin (Oo ganun kabilis).Masaya kasi syang kasama, walang pagkakataon ang pinapalagpas nya ng hindi ako humahagikgik sa kakatawa, nagkukulitan at paminsan minsan ay naghahabulan pa na mistulang mga paslit sa buong kampus tuwing ginugulo ko ang buhok nya. Sabay kami lagi sa pagpasok hanggang sa paguwi kahit magkasalungat ang kanya kanyang daanan ng aming tahanan. Sa loob ng kampus ay parati kaming magkasama. Nagkapalagayan ng loob at nagambagan ng mga sikreto. Pangarap daw nyang maging isang piloto balang araw kaya minabuti kong mangarap na maging isang flight attendant. Maging sa mga pangarap ay sinigurado kong magkasama kami. Sa piling nya, ramdam kong mahalaga ako. Halos makalimutan ko na nga minsan na hindi lang pala kami ang tao sa mundo. Kumaripas ng lipad ang panahon, mas lumalim ang pagtitinginan naming dalawa. Sa mura kong edad noon na 17, nasaksihan ko ang tunay na kahulugan ng pagibig. Dumating sa puntong sya nalang ang tanging dahilan ng aking paghinga at bawat pagpintig ng aking puso. Pero hindi namin pinabayaan ang aming pagaaral. Bagkus ay pareho naming ginawang inspirasyon ang isa't isa para gawin ang lahat ng aming makakaya. Dalawa't kalahating taon ang lumipas... katumbas ng dalawang libong pangarap na magkasama naming binuo. Mga pangarap na naging rason para mas lalong akong gumawa ng mabuti...DAHIL SYA ANG PINAKAUNANG DAHILAN NG BAWAT TAGUMPAY NA MAKAKAMIT KO.

Hanggang sa hindi inaasahan, isang hindi malilimutang balita ang umere sa aking katinuan. Habang tinatahak nya daw ang landas pauwi sa kanilang tahanan, isang sasakyan ang bumawi sakanyang buhay... at tuluyang kumitil sa aking puso. Naisip ko rin noong magpatiwakal na lamang subalit alam kong hindi nya ikatutuwa ang bagay na iyon.May mga pagkakataong naramdaman kong wala ng saysay ang buhay ko gayong bigla nalang naglaho ang kaisa isang taong nabibigay pa sa akin ng lakas upang magpatuloy. May mga panahon din noong nawalan ng direksyon at kinwesyon ang Panginoon kung bakit kailangang mangyari ang bagay na iyon...  

Sa ngayon halos apat na taon na ang nakakaraan ngunit sariwa parin ang sugat at sa palagay ko ay hindi na kailanman maghihilom. Hindi na uli ako umulit magmahal. Pinipilit ko paring mabuhay at sa hinaharap ay matupad ang mga pangarap na binuo naming dalawa...ng magisa. Alam kong darating din ang pagkakataong magkikita kaming muli at sisiguraduhin kong sa mga panahong iyon ay hindi na kami magkakalayo pa.  Kahit hindi ko sya nakikita ay batid kong nandito lang sya parati sa aking tabi... nagbabantay... gumagabay at nangangalaga sa akin. Sya ang aking nagiisang ANGHEL DELA GUARDIA.

(based on a true story!)

ANG MAAWAING PUSA

ISANG hindi buburang okasyon sa kalendaryo ng bawat estudyante kasabay ng hindi din mabuburang suliranin na dala ng nasabing kaganapan (sigurado) sa paghahanap ng maisusuot na kasuotan. Sino ba sa inyo ang hindi nakapagattend ng Buwan ng Wika sa kasagsagan ng pakikibaka sa Paaralan.Ngunit sino nga ba ang nagpasimuno ng nasabing pagdiriwang? Sino nga ba ang kailangang sisihin? (JOWKIE)

Bakit nga ba nauso ang pagsusuot ng Filipiniana ,Baro't saya at Barong sa tuwing darating ang Buwan ng Wika? Anong kababalaghan ang nababalot sa gawaing ito? Ikaw ba ang makakapagkamit ng Best in Filipinong Kasuotan sa darating na Buwan ng Wika? Masasagot nga ba ng mga mababasa mo sa mga susunod na talata ang mga katanungang ito? ABANGAN...

Alas nwebe na ng gabi, pero hindi parin ako dinadalaw ng antok. Pano ba naman kasi ay inaalala ko ang aking isusuot sa darating na pagdiriwang ng Buwan ng Wika. Bakit ko ba naman pinuproblema ang katiting na bagay? Attendance lang naman at major requirement para sa Midterms ang mawawala sa akin sakaling wala talaga akong makita diba? Kaso wala trip ko talagang magalala. Pwede naman akong bumili, wala nga lang akong pambili. Pwede naman akong manghiram, kaso naisama na daw sa gyera noong World War 2 ang lahat ng Filipiniana at Baro't saya ng mga anak ng kalabasang napagtanungan ko. Kaya wala akong magawa kundi ang magisip... ng magisip... at magisip... kung anong mga numero ang lalabas sa jueteng mamaya. Ang kinakatakot ko lang ay baka ang mga anak ng baro't sayang ito pa ang maging mitsa ng aking pagbagsak sa Midterms. Siguradong hindi ko matatanggap ang bagay na iyon. Ilang minuto pa ng pagiisip ang nagdaan hanggang sa dumating ang kinabukasan. Kinakabahan na ako... at lalo pang lumalaki ang pagaalala. Last day nalang ng paghahanap hanggang sa ... TING! May isang napakabuting anak ng Diyos ang tumupad sa aking kahilingan. MAY NAGPAHIRAM SA AKIN NG FILIPINIANA at itago nalang natin sya sa pangalang Jessica Morales Castro (hi ate jess). At isa pang TING! dahil pinanghanap din pala ako ng aking butihing tiyahin ng isang ginintuang Baro't saya at may nahanap sya sa wakas.

Salamat sa Diyos at dininig nya ang aking mga panalangin. Subalit ngayon ay napalitan ng pagkalito ang kaninang pag aalala kung ano ang susuotin sa dalawa. :)

MORAL LESSON : HINDI LAHAT NG TITLE AY AKMA SA NILALAMAN NG ISANG KWENTO.