"Soulmate. Twin flame"
Korni no . Naniniwala kaba ? Ako kasi hinde - dati .
Hanggang sa nakilala ko sya. Yung isang taong nakatadhanang makilala mo kahit hindi mo hinihiling. Bigla nalang lilitaw na parang kamote para guluhin lahat pati pananaw mo sa buhay. Magbibigay sayo ng sobrang kakaibang pakiramdam na hindi mo maintindihan. Pero nakakaadik . Sobrang nakakaadik na hahanap hanapin mo. Magiiwan sayo ng mga alaalang alam mong kahit sa pagputi ng mga buhok at pagkulubot ng balat mo e hinding hindi mo makakalimutan.
Hihilingin mong sana e hindi na sila umalis sa buhay naten. O kung umalis man sila iisipin mo na sana hindi mo nalang sila nakilala. Kaso hindi naten hawak ang tadhana. . . Kung magsstay sila, magsstay sila . Kung aalis sila , aalis sila. Wala namang sure sa mundo e. Kagaya nya, naglaho din parang bula.
August 28. Sobrang bagot ako , kailangan ko ng kausap pero wala akong makausap . Online ako maghapon pero wala naman akong mga kaibigan na makachat. Nasa bahay lang din buong araw pero wala naman mga tao . Hanggang naisipan ko maglaro ng online game (mobile legends) haha . Ilang oras ng paglalaro hanggang may bigla nalang lumabas na ad. Dating site MEETME.
ANA MARIE ORTIZ
Diko alam kung anung meron sa pangalan na yun o kung may tao ba talaga na ganun ang pangalan at kung bakit yun ang naisipan kong gamitin bilang poser. "Usap lang pang alis ng bagot".
Masarap mangtrip nun. Inaasar ko yung mga nakakachat ko. May mga nagsesend din ng nudes, pinagttripan ko . Yung iba naman binabadtrip ko. Tuwang tuwa ako twing nalalaman kong naiinis ko sila. Pakiramdam ko nagwagi ako kasi may nasira akong araw haha. Alam ko kasi na wala namang seryosong lalaki ang maghahanap ng seryosong karelasyon sa isang dating site . Na kagaya ko andun lang sila para mangtrip. Ilang sandali pa ng pakikipaglokohan. Isang chat ang umagaw ng atensyon ko.
" Hi nice to see you here . New ka lang ba dito?"
-- Hindi ko alam kung anong kakaiba sa dalawang pangungusap na yun at bigla kong naisipang makipagusap ng matino. Oo may itsura sya base sa picture na nakadisplay sa profile nya. Pero hindi yon ang pinagbasehan ko. Sa totoo lang e hanggang ngayon ay hindi diko parin alam kung ano nga bang pinagbasehan ko. Mula sa pangalan hanggang sa trabaho at libangan . Nauwi sa pangalan ng alaga naming aso, mga lugar na napuntahan hanggang sa kung naulan daw ba sa Valenzuela. Napakapamilyar netong taong to na para bang hindi yun ang una naming paguusap. Na para bang pwede kong ikwento ang buong buhay ko sa isang gabi lang na yon. Ginusto kong tapusin ang usapan namen dahil parang lumalalim ang pinatutunguhan ng bawat pag click ko sa SEND button ng chatbox. Pero hindi ko rin magawang huminto. Nagpatuloy sa pag sagot sa mga tanong na binabato nya saken. Natapos ang araw , ilang oras na magkausap. Hanggang sa nakangiting napahiga sa kama.
"Hihintuan ko na to bukas " . Nabulong ko nalang. Na akala ko magagawa ko pero mali ako .
Isang linggo pa ang kumapiras na magkausap araw araw mula alas 8 ng umaga hanggang alas 12 ng hating gabi. Usapang tungkol sa mga corni jokes at kalokohan. Mga pangarap sa hinaharap. Tongue twister challenges gaya ng minikaniko ni moniko haha. At marami pang iba. Napakanatural ng lahat. Hindi pilit. Para bang matagal na kaming magkakilala na hindi lang nagkikita. Nagdesisyon akong burahin na ang account ko at mamaalam na sakanya. Sa kabila ng lahat ng nararamdaman ko. Ayokong magsimula ng isang bagay na alam kong walang kahihinatnan, walang patutunguhan. Desidido na akong lumayo. Binigay nya lahat ng contacts nya sa social media sites at lahat ng phone numbers nya. Para kung sakaling magbago ang isip ko. Ang hirap umiwas. May kung anong pumipigil sa akin para tuluyan ng lumayo. Hanggang diko nakayanan. Nagtagumpay ang tadhana. Ang dating paguusap lang sa social media, nauwi sa unang pagkikita.
Pagkikitang naulit at naulit. Mga pagtitinginang lumalim ng lumalim . At yung pakiramdam na gustong umiwas at lumayo, napalitan ng sana wag ng matapos.
Napakasaya tuwing kasama ko sya. Nakakapaso ang bawat dampi ng mga labi nya. Bawat haplos ay nakakapagpahina sa mga buto ko. Mga yakap na nagpapahiwatig na ligtas ako at walang pwedeng manakit sa akin. Napakakomportable sa pakiramdam. Hindi pa ako nakaramdam ng ganong klaseng comfort sa isang tao. Para akong at home-- na doon talaga ang lugar ko. Sa tabi nya.
Walang ilangan, walang hiyaan. Mga tahimik na titigan na pwedeng tumagal ng ilang minuto. Mistulang mga salamin ang mga mata nya, nakikita ko ang sarili ko." I see a part of me in you". Natatandaan kong sinabi nya . Totoo parang matagal ko na syang kakilala. Parang nagkita na kame noon pero hindi ko lang matandaan kung kelan. Maging ang mga nararamdaman nya ay nararamdaman ko. Alam ko kung kelan sya masaya. Alam ko kung kelan sya malungkot at kinakabahan. Nakikita ko din ang mga iniisip nya. Hindi ko alam kung paano pero nangyayari talaga. Pakiramdam ko pwede kong ipakita lahat ng kung ano ako na hindi mahuhusgahan . Alam ko matatanggap nya lahat lahat ng kung ano ako at ganun din ako sakanya. Tanggap ko lahat ng kung anong meron sakanya. Mahal ko lahat ng kung ano sya. Hindi sya perpekto. Hindi sya ang eksaktong dream guy na hinihiling ko noon, pero alam ko na sya yun -- Mararamdaman pala talaga sa puso.
Ako na siguro ang pinaka realistang tao na makikilala mo. Ni hindi ako naniniwala sa mga fairytales simula pa nung bata ako. Ni hindi ko din ugaling manood ng romantic movies dahil pakiramdam ko e hindi naman talaga nangyayare sa totoong buhay. Pero sa unang pagkakataon, naramdaman ko. Naniwala ako. May mga tao talagang nakatadhana para sa tin. At kung maswerte ka, makikilala mo sya. At kung mas maswerte ka, makikilala mo sya sa panahong pwede kayong dalawa. At hindi mo maiintindihan ang sinasabi ko hanggat di mo pa mismo naranasan. Mahirap ipaliwanag. Mahirap intindihin. Hindi lust, hindi infatuation. Hindi din ako sigurado kung ano.
Tatlong bwan ang natapos. Tatlong mamasayang bwan na punong puno ng love, connection at intimacy. Napaka perfect ng lahat. Parang nakatadhana. Parang fairytale. Parang isang senaryo na sa pelikula mo lang makikita. Bilang lang sa kamay yung mga pagkakataon na nagkatampuhan. Dalawa nga lang ata. Gigising sa umaga at matutulog sa gabi na masaya lang. Alam ko sakanya ako magiging pinakamasaya. At kung dumating yung panahon na magkakatuluyan kami, alam ko masaya lang araw araw. Pero hindi ko naiwasang matakot. Hindi ko naiwasang magduda. Nangyayari ba talaga to sa totoong buhay o nabubuhay lang ako sa pangarap.
5 pelikula, 2 out of towns, 1 concert, 3 staycations, 1 amusement park, at halos 28 beses na pagkikita. Natapos ang lahat. Isang iglap bumalik ako sa realidad ng buhay. Bumalik sa kung saan nagsimula ang lahat. Sa ako, na bagot at mag-isa...
Nakakadurog ng puso. Nakakamatay yung sakit. Sakit sa paghahanap ng sagot kung bakit. Ano nga bang mali? Hindi nga ba nakatadhana, o hindi mo lang pinaglaban? Wrong timing nga lang ba o wrong choices? Tama nga ba yung naging desisyon mo na pakawalan yung susi mo sa kaligayahan para magpasaya ng iba? Hindi mo ba pagsisisihan ang desisyon mo na wag makapanakit kaya sarili mo ang pinili mong saktan? Mapupuno ng tanong, mapupuno ng what ifs yung isip mo. Mga tanong na kailanman e alam mong hindi mo mahahanapan ng sagot. At kung mahanapan mo man , wala na ding saysay dahil nangyari na ang lahat ng nangyari.
Katumbas ng tatlong bwan na saya e yung tatlong bwan na sakit. Mga gabing kailangan kong uminom para lang makatulog. Pero di ko rin gustong gumising dahil sya lang ang naiisip ko. Bigla bigla nalang iiyak kahit sa mga sitwasyong hindi dapat --sa gitna ng trabaho, habang naghihintay ng bus pauwi, habang nasa kalagitnaan ng interview para sa bagong trabaho, o kahit kasama ko yung mga kaibigan ko sa pagsasaya. Parang may namatay sa loob nung natapos ang lahat. Bigla nagbago ang takbo ng mundo.
Minsan natanong ko sa sarili ko . "Ako paba to?" . Hindi ko na makilala yung sarili ko dahil parang kinain ako ng sakit. Tatlong bwan na lutang. Naghahanap sa mga sagot na malabong magparamdam. Hanggang nagising nalang ako isang umaga. Nagising sa katotohan na may mga bagay talaga na hindi mangyayari sa paraan na gusto naten. At hindi naten maipipilit. Parang may sariling pwersa ang mundo at lahat ng nagyayari e nakabase sa pwersang yun. Mas naniniwala na ako ngayon sa fate at destiny. Minsan pala talaga kailangan mo lang hayaan ang tadhana at wag magalala sa kung anong mangyayare. Sabe nga nila "if it's meant to be, it will be. So let it be".
It's not a sad story but an example of how great love can be. Kung gano namen sinubukang labanan ang tadhana sa kabila ng napakaraming hadlang. Hindi kami nagtagpo sa panahong tama ang lahat. Pero kagaya nya, alam kong pinilit ko at ginawa ko lahat ng pwedeng gawin. Natutunan ko kung pano nga ba tunay na magmahal. It is not necessary to possess the people we love. Pwede naten silang mahalin at pwede tayong maging masaya para sa kanila kahit hindi natin sila kasama. Ngayon alam ko na kung gano ako katatag para malampasan tong heartache na to.
Tuwing maaalala ko ngayon lahat ng nangyari, puro saya nalang ang nararamdaman ko. Masaya ako na naranasan ko yung ganitong experience na minsan lang dumadating. Masaya ako na nakilala ko sya. Masaya ako sa lahat ng memories na meron kame. Masaya ako na napatunayan kong kaya kong magmahal ng unconditional yung tipong walang hinihiling na kapalit.
Para sayo ;
"Hiling ko na sana maging masaya ka sa araw araw. Dahil sa bawat pag ngiti ng mga mata mo, matandaan mo sanang mas masaya ako para sayo . . . Kung di man ngayon at hindi man bukas , ilang daan o libong taon man mula ngayon , alam ko dadating din yung panahon para satin. Kung saan walang hadlang at tama ang lahat. Mahal kita , mahal na mahal at kelan man, nasaan ka man o sino man ang kasama mo , hinding hindi mawawala " .
( Based on a true scenario o hindi. Ikaw na magdecide)
